Feminisme

Het heeft even geduurd voordat ik mezelf feministe durfde noemen. Hoe meer ik er over bijleerde, hoe meer ik dacht: “ ja, ik ben er eentje”. Dat klinkt als een halve coming out, maar dat valt op zich wel mee. Het onderwerp lééft en dat vind ik heerlijk om te zien.

Een vriend van me vroeg bezorgd of ik nu ‘zo’n mannenhatende feminist’ word, een feminazi, zoals ze het noemen. Waarop ik flawless like Beyoncé antwoordde: “daar heeft het helemaal niks mee te maken”. Aan mijn sympathie voor mannen verandert helemaal niets. Ik ben me ‘gewoon’ bewuster van het feit dat ik gelijke rechten (en plichten) wil voor iedereen. Ongeacht gender, seksuele voorkeur, leeftijd, afkomst of geloofsovertuiging. Het is me ‘gewoon’ steeds meer gaan opvallen dat kansen en rechten nog helemaal niet altijd zo gelijk zijn als we misschien geloven dat ze zijn – en dat moet veranderen.

Toch zijn er mannen en vrouwen overal ter wereld die scanderen dat er al gelijkheid is. Dan moet ik huilen en lachen tegelijk. Want die “absolute gelijkheid”, die is er namelijk nog nooit geweest en ik ben heel blij dat er steeds meer feministen zijn die dit beseffen en zich hiervoor inzetten.

Ik ben zelf wel nog maar een beginner. Ik weet nog praktisch niks. Maar dat is oké. Feminisme gaat niet over wie het meeste weet of wie de hoogste punten scoort. Ik vind het een boeiend onderwerp  en het legt meerdere puzzelstukjes op een plek voor mij. En daarom past het bij me.

Al van jongs af aan heb ik me boos gemaakt over en voor mensen die minder kansen kregen dan anderen. Hoezo vind je als zwarte transvrouw alleen een baan als fotomodel of actrice, als je ‘heel goed gelukt bent?’ Waarom kan je als vrouw niet ‘gewoon’ advocate zijn zonder dat mensen duizend keer moeten benadrukken hoe knap het van je is? Wat maakt haar in vredesnaam anders dan haar collega’s? Waarom verdienen vrouwen over het algemeen minder dan mannen en waarom zijn er, in verhouding, nog zo weinig vrouwen die topfuncties bekleden? En waarom moet er, als een vrouw wel een topfunctie bekleedt, in ieder interview gevraagd worden naar haar kinderwens of wat haar man ervan vindt dat zij de kostwinner is? Waarom moeten homoseksuele of transgender vluchtelingen een nog moeilijkere tijd hebben dan hun vluchtende landgenoten die ‘gewoon’ hetero zijn? Waarom maken we überhaupt nog onderscheid tussen ‘gewoon’ en ‘afwijkend van de norm’? Waarom willen mensen bij homoseksuele relaties altijd weten wie het mannetje en wie het vrouwtje is? Waarom knijpen we massaal onze billen samen als het zoontje van vriendin X een barbiepop voor zijn verjaardag wil? Waarom geeft het blootgeven van een beetje buik of borst mensen nog altijd de toestemming om elkaar lastig te vallen? Hoezo moeten meisjes altijd maar lief zijn en lachen? Waarom word ik meteen voor arrogant uitgemaakt, als ik een keertje op mijn strepen ga staan?

Zo kan ik uren doorgaan. Voor mij is het duidelijk: ik laat me niet tegenhouden om te doen wat ik wil, omdat de maatschappij voor mij heeft bedacht dat er grenzen zijn. Dat vind ik liever zelf uit. Maar ik bepaal ook lekker zelf wat ik draag, wat ik scheer, of ik lang of kort haar wil, welke boeken ik op mijn leeslijst zet, enzovoort. Ik heb geen behoefte aan een label. Ik noem mezelf feminist, maar wat voor ‘soort feminist’ ik ben, doet er eigenlijk niet toe.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s